Veel industriële locaties lozen waterstromen die nog steeds waardevolle eigenschappen hebben: restwarmte, relatief stabiele samenstelling of herbruikbare volumes. Afvalwaterhergebruik draait om het opnieuw inzetten van zulke stromen in processen waar niet per se drinkwaterkwaliteit nodig is.

In het Nederlandse waterbeleid verschuift de aandacht steeds nadrukkelijker naar de bron. Niet langer staat centraal hoe verontreinigingen uit afvalwater kunnen worden verwijderd, maar hoe kan worden voorkomen dat deze überhaupt ontstaan.

In discussies over drinkwaterreductie wordt vaak gesproken over alternatieven alsof het een simpele bronwissel is. In de praktijk is de kernvraag anders.

De watertransitie speelt zich allang niet meer alleen af in beleidsstukken en duurzaamheidsagenda’s. In de industrie is water een operationeel vraagstuk geworden: het raakt de continuïteit van processen, de beschikbaarheid van utilities en de manier waarop sites hun milieu-impact moeten kunnen uitleggen.

De Kaderrichtlijn Water (KRW) vormt sinds 2000 het fundament onder het Europese waterbeleid. Het doel is helder maar ambitieus: alle Europese waterlichamen moeten uiterlijk in 2027 een goede ecologische en chemische toestand bereiken.